من اهلِ زمینم،تو اهلِ بهشت

چه کسی بودکه تقدیرِمارانوشت

نوشت،این که تو آسمانی شوی

من امّااسیرِ گِل و خاک و خِشت

من وتو دوتندیسِ کُفر و یقین

تو و من دو معنایِ زیبا و زشت

من آلوده گشتم به گندم ولی

تو ماندی همان پاکِ نیکو سرشت

دلم بی نگاهت ، قراری نداشت

و قافل از این ، بازیِ سرنوشت